گفتگو با وزیر فرهنگ و ارشاد 35 سال سقوط اخلاقی در ایران پس از انقلاب

علی جنتی، وزیر فرهنگ و ارشاد با روزنامه "شرق" گفتگوئی کرده که فرازهائی از آن را در تیتر اول امروز پیک نت می خوانید. آنچه در زیر می خوانید بخش مشروح این گفتگوست: * در طول یک‌ سال، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی می رود که به خانه مادری هنرمندان و اهل فرهنگ تبدیل شود. می‌توانم بگویم در این مدت پای هنرمندان به وزارتخانه باز شده است. زمانی که به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی آمدم، برخی از هنرمندان می‌گفتند حدود چهارسال است که از خیابان بهارستان رد نشده‌اند. برخی هم هشت‌ سال پایشان را به اینجا نگذاشته بودند. فکر می‌کنم حداقل کاری که در این مدت صورت گرفته این است که هنرمندان نسبت به آینده خود امیدوار شدند و نسبت به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی خوشبین هستند. * فشار برخی جریان‌ها در این مدت بیشتر شده است. گروه‌هایی هستند که غیراز سلیقه‌ خودشان سلیقه دیگری را نمی‌پذیرند. من این را می‌دانستم. از همان ابتدا حاشیه‌هایی را که در اطراف این وزارتخانه بود می‌شناختم، اما با علم و اطلاع نسبت به اینکه ممکن است آنچه گفته می‌شود به مذاق برخی‌ خوش نیاید، دیدگاه‌های خودم و سیاست‌های عمومی دولت را بیان می‌کنم. * درباره ممیزی هیچ‌گونه عقب‌نشینی‌ای نکرده‌ام. خودم اعتقاد به ممیزی داشته و دارم. نمی‌شود یک دستگاه حکومتی مثل وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بگوید هر نوع کتابی با هر صورتی چاپ شود و ما هم هیچ نظارتی نداشته باشیم. در هر صورت اصل ممیزی در قانون به ما دیکته شده و مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی که برای ما جنبه قانونی دارد وظایفی را برایمان تعیین کرده است. نکته‌ای که من در روزهای آغاز تصدی خودم عنوان کردم این بود که می‌خواهیم ممیزی قبل از چاپ را برداریم و آن را به خود ناشران واگذار کنیم تا در این دوره‌ وقتی می‌خواهند کتاب‌هایشان را برای بررسی به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دهند و مدت طولانی‌ای را که کتاب اینجا متوقف می‌شود تا مجوز بگیرد - که گاهی به دو سال هم رسیده است - برداریم. قانون، مشخص است. ما این را در اختیار ناشران قرار می‌دهیم تا خودشان مواردی را که با قانون تعارض دارد، اصلاح کنند و کتاب را به ما ارائه دهند. بعد از چاپ، کتاب را دوباره بررسی می‌کنیم. اگر احیانا مواردی باقی مانده باشد که احتیاج به اصلاح داشته باشد، آن را اصلاح می‌کنیم. منتها ناشران زیر بار این موضوع نرفتند و گفتند وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی می‌خواهد ممیزی را که از آن به سانسور تعبیر می‌کنند، از خودش به ما منتقل کند. چون آنها نپذیرفتند ما هم گفتیم همین روال قانونی را طی خواهیم کرد. اتفاقی که در عمل افتاد، عقب‌نشینی نیست. سعی شده زمان پاسخگویی برای هر کتابی را به یک ماه کاهش دهیم. اگر ممیزی واگذار شود این زمان ممکن است به دو هفته کاهش پیدا کند. یعنی هر کتابی که اینجا ارائه می‌شود ظرف کوتاه‌ترین مدت تکلیف آن را مشخص می‌کنیم. * در مورد خانه سینما، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی – دوره احمدی نژاد- خانه سینما را بست و شروع به تقویت تعداد خاصی در برابر مدیران خانه سینما کرد. ما آمدیم با گروه‌های مختلف سینمایی صحبت کردیم و در نهایت به نوعی تفاهم رسیدیم و این نهاد صنفی بازگشایی شد. *درباره انجمن صنفی مطبوعات موضوع کمی فرق می‌کرد. صدور مجوز این انجمن حتی برعهده وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نبود. وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی این مجوز را صادر کرده است. ما بعد از مستقر شدن در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مذاکراتی را با وزیر تعاون و وزیر اطلاعات انجام دادیم و به این نتیجه رسیدیم که وزارت اطلاعات که در گذشته علیه انجمن صنفی مطبوعات شکایت کرده و منجر به بسته‌ شدن آن شده، شکایتش را پس بگیرد. وزارت اطلاعات هم شکایتش را پس گرفت. تلاشی که باید از طرف ما انجام می‌شد، شخصا دنبال کردم و وزارت اطلاعات هم رسما به دستگاه قضایی نامه نوشت و اعلام کرد ما از این انجمن شکایتی نداریم. منتها دستگاه‌ قضایی در حال حاضر اجازه باز شدن انجمن صنفی را نمی‌دهد. این دستگاه می‌گوید ما کاری نداریم که وزارت اطلاعات شکایتش را پس گرفته. اگر ما اینجا را پلمب کردیم به دلایل دیگری است. بنابراین ما تا به حال موفق نشده‌ایم انجمن صنفی را باز کنیم، به این دلیل که گفتم. * من وضعیت مطبوعات را اصلا مطلوب نمی‌بینم. روزنامه‌ها و نشریاتی که در حال حاضر در ایران به صورت حرفه‌ای منتشر می‌شوند بسیار اندک هستند. روزنامه‌نگارانی که حرفی برای گفتن داشته باشند و هر روز به طور مرتب قلم بزنند و در مورد مسائل مختلف اهل مطالعه باشند، تعدادشان مطلوب نیست. در خیلی از روزنامه‌ها و نشریاتی که منتشر می‌شوند افراد حرفه‌ای در آنها نیست و آموزش‌هایی در این مورد وجود ندارد. حتی گاهی برخی از خبرنگاران، می‌خواهند مطالب اظهارشده را نقل به معنا کنند اما بدون اینکه قصد و غرضی داشته باشند اشتباه می‌نویسند و نمی‌توانند مطلب را درست بیان کنند. فکر می‌کنم در این زمینه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی باید کاری برای آموزش خبرنگاران بکند. تیراژ روزنامه‌هایمان کم است. به این دلیل است که روزنامه‌ها نمی‌توانند مخاطب را قانع کنند. برخی وقت‌ها حس می‌شود که روزنامه‌ها از روی دست هم کپی می‌کنند. * حتما وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در مقابل بولتن‌سازی‌ها باید بایستد. این اصل که بولتن‌سازی می‌کنند یک واقعیت است، متاسفانه به صورت بسیار گسترده هم صورت می‌گیرد و گاهی از سوی نهادهایی است که خیلی خودشان را ارزشی می‌دانند. نه‌ تنها در مورد وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بلکه در مورد بسیاری از وزارتخانه‌ها این روند در جریان است. من گاهی بولتن‌هایی می‌بینم که در اختیار مقامات کشور قرار می‌گیرد. این بولتن‌ها از طرف برخی نهادهایی است که از بودجه دولتی استفاده می‌کنند اما سر تا پایشان دروغ است. وقتی نگاه می‌کنیم می‌بینیم از ابتدا تا انتها جعل و تحریف است. گاهی اشاره شده که فلان وزیر در دولت، فلان مساله را عنوان کرده است. در حالی‌که ما دیده‌ایم که اصلا این اتفاق نیفتاده و کاملا دروغ است. در حوزه فرهنگ هم برخی خبرگزاری‌ها و سایت‌هایی که راه‌اندازی شده‌اند دست به تحریف، جعل یا برخورد گزینشی با خبرها می‌زنند. در این مصاحبه‌ها آن قسمتی را که مورد نظر هست، می‌نویسند و بقیه را بیان نمی‌کنند و همین موجب سوءتفاهم می‌شود. ما به خود این سایت‌ها و خبرگزاری‌ها تذکر دادیم و سعی کردیم این کار را اصلاح کنیم اما متاسفانه این واقعیت وجود دارد. کنسرت ها * مواردی بوده که در برخی شهرستان‌ها یک گروه مجوز نداشته اما کنسرت برگزار کرده و با مخالفت شخصیت‌های آن شهر روبه‌رو شده است. موارد زیادتری وجود داشته که مجوز داشته‌اند و قرار بوده برنامه اجرا کنند اما با مخالفت روبه‌ رو شده‌اند و احیانا شورای تامین استان یا برخی مقامات استان دخالت کرده و مانع برگزاری کنسرت شده‌اند. ما با وزارت کشور هم صحبت و اعلام کردیم وقتی مجوزی صادر می‌شود وزارت کشور باید از آن دفاع کند، نه اینکه گروه‌های خودسر بیایند و مانع برگزاری برنامه‌های هنری شوند. در حوزه سینما در شورای صدور پروانه ساخت و پروانه نمایش از شخصیت‌های آشنا به موضوع دعوت کرده‌ایم تا با آگاهی مجوز صادر کنند. ما هم از مجوزی که صادر شد دفاع خواهیم کرد و پایش می‌ایستیم. * ما برگزاری نمایشگاه‌ها و جشنواره‌ها را به سمت خصوصی‌شدن سوق می‌دهیم. در نمایشگاه رسانه‌های دیجیتال اینگونه بود. سال گذشته رقم بالایی برای برگزاری این نمایشگاه داده شد و امسال با ورود بخش خصوصی ما مبلغ خیلی ناچیزی صرف کردیم و با همکاری اتاق بازرگانی توانستیم این هزینه‌ها را پایین بیاوریم. با معاونت علمی فناوری ریاست‌جمهوری و شهرداری تهران هم تفاهمنامه‌ امضا کرده‌ایم. شهرداری تهران امکانات مادی بسیار زیادی دارد. فضاهایی را در اختیار دارد یا می‌تواند فضاهای تازه‌ای را بسازد. همچنین این‌همه فرهنگسراها و خانه‌های فرهنگ که ما می‌توانیم آنچه را که به‌عنوان محتوا تولید می‌کنیم، در اختیار آنها قرار دهیم و از این فضاها استفاده کنیم. در سایه این همکاری‌ها، کارها بهتر پیش می‌رود. * بحث سقوط اخلاقی یک مساله نگران‌کننده برای ماست که بعد از 35 سال از انقلاب اسلامی و با وجود اینکه همه ما شعار اخلاق اسلامی و پایبندی بر ارزش‌های اسلامی را می‌دهیم، می‌بینیم که خیلی‌ها از این ارزش‌ها دور شدند. خودمان باید به گونه‌ای رفتار کنیم که دیگران هم رفتار ما را بپذیرند. در این صورت است که می‌شود اخلاق ملی و اسلامی خودمان را در جامعه رشد دهیم. * «فیلترینگ» در همه کشورهای دنیا وجود دارد و هر کدام از کشورها بر اساس منافع ملی خودشان یا برای حفظ هویت فرهنگی و به دلایل اخلاقی و دلایل دیگر یک‌سری از سایت‌ها را فیلتر می‌کنند. اما مواردی هست که نفعش از ضررش بیشتر است مثل بحث شبکه‌های اجتماعی. ممکن است در این شبکه‌های اجتماعی موارد غیراخلاقی هم رخ دهد اما باید ببینیم نفع این شبکه‌ها بیشتر از ضررش هست یا نه؟ اگر مثبت است باید از آنها استفاده کنیم. حتی برخی شبکه‌های ارتباطی که عملکردی مثل تلفن دارند. حالا این تلفن از طریق وایبر یا واتس‌آپ استفاده می‌شود. این مساله‌ای است که مشکل ندارد. ممکن است در همین تلفن‌های معمولی هم که در دسترس همه هست دو نفر در مکالمه‌شان مسایل غیراخلاقی را مطرح کنند. ما که نمی‌توانیم تلفن را ببندیم. در اینگونه موارد دولت به صورت اصولی مخالف بستن این شبکه‌های ارتباطی است و در کمیته‌ تعیین مصادیق مجرمانه هم بشدت از آنها دفاع می‌کند. به نظر من نیاز به زمان داریم. زمان که بگذرد بالاخره افراد می‌پذیرند این شبکه‌ها مشکلی ندارند و باید از این امکانات به صورت بهینه استفاده کرد. واقعا جمهوری اسلامی در جهت منافع خودش می‌تواند بهترین استفاده را از شبکه‌های اجتماعی کند. پیک نت 16 تیر

:: از عملکرد صادق لاریجانی رضایت نداریم

ریاست صادق لاریجانی بر قوه قضاییه از سوی رهبر جمهوری اسلامی برای ۵ سال دیگرتمدید شده و برخی اصولگرایان از "رضایت کامل" آیت الله خامنه ای از عملکرد او در دستگاه قضایی خبر داده اند. اماخانواده زندانیان سیاسی از قانون شکنی ها، عدالت گریزی ها و ظلم ها و ستم هایی که این چند ساله بر آنها رفته با روز سخن گفته اند و اینکه به هیچ عنوان عملکرد لاریجانی و دستگاه قضایی منطبق بر قانون و رضایت بخش نبوده است. صادق لاریجانی در تابستان ۸۸ و در اوج اعتراضات مردمی به انتخابات جنجال برانگیز خرداد همان سال، جایگزین محمود شاهرودی در قوه قضائیه شد. بیش از صد نفر در جریان این اعتراضات با اصابت گلوله یا زیر ضربات باتوم و گاز اشک آور یا در زندان ها جان باختند و تاکنون علیرغم شکایت و پی گیری خانواده های جانباختگان برای معرفی و محاکمه قاتلان فرزندان شان حتی قاتل یک نفر از کشته شدگان نیز معرفی نشده و در مقابل خانواده ها از سوی دستگاه های قضایی و امنیتی تحت فشار قرار گرفته اند. بازداشت های گسترده معترضان به اعلام نام محمود احمدی نژاد به عنوان برنده انتخابات خرداد ۸۸، دادگاههای نمایشی، اعدام های مخفی و بدون اطلاع وکیل و اعضای خانواده، تبعید وعدم رعایت حقوق زندانیان سیاسی و محرومیت آنها از حقوق قانونی مندرج در آئین نامه زندان ها تنها بخشی از عملکرد صادق لاریجانی در سمت ریاست قوه قضائیه است. ابوالفضل قدیانی، مسن ترین زندانی سیاسی که از زندان اوین به زندان قزل حصار تبعید شده، ماه هاست که در بیمارستان قلب تهران بستری است و پی گیری های خانواده اش برای مرخصی استعلاجی او به جایی نرسیده است. زهرا رحیمی، همسر او در مصاحبه با "روز" می گوید که عملکرد صادق لاریجانی در ریاست قوه قضائیه به هیچ عنوان رضایت بخش نبوده: در تمام این مدت، همه دادگاه های زندانیان سیاسی بدون هیات منصفه و غیرعلنی و در دادگاه های انقلاب بوده. در حالیکه دادگاه های انقلاب اصلا موضوعیتی ندارند و زندانیان سیاسی اصلا نباید در چنین دادگاه هایی محاکمه شوند؛ دادگاه هایی که وکیل هم هیچ نقشی در پرونده زندانیان حاضر در آنها نداشته. همین اواخر قضیه بند ۳۵۰ را ببینید، آقای لاریجانی و دستگاه قضایی هیچ پاسخگویی نداشتند و اینقدر به زمان سپردند که آثار ضرب و جرح ها از بین برود. الان هم بچه های ۳۵۰ را به زندان ها یا بندهای دیگر تبعید می کنند؛ منبع خبر بالاترين

:: بازجویی از دراویش زندانی روی تخت بیمارستان

ماموران امنیتی روز دوشنبه با مراجعه به بیمارستان شهدای تجریش، اقدام به بازجویی از سه درویش زندانی که در این بیمارستان هستند کردند. آنها از سربازان نگهبان این دراویش و همچنین برخی از پرسنل و تیم درمانی این بیمارستان نیز بازجویی کرده اند. همسر مصطفی دانشجو، یکی از این دراویش زندانی در مصاحبه با "روز" می گوید که همسرش پس از این قضیه دچار حمله قلبی و مشکل تنفسی و به سی سی یو منتقل شده بود. وب سایت مجذوبان نور، پایگاه اطلاع رسانی دراویش گنابادی دیروز گزارش داد که ماموران زندان اوین، تیم امنیتی خود را به بیمارستان اعزام و علاوه بر حضور ناگهانی و خشونت بار در اتاق دراویش، تیم درمانی، سربازان نگهبان این سه زندانی و شماری از پرستاران را نیز بازجویی کرده اند. خانم برزگر، همسر مصطفی دانشجو در مصاحبه با "روز" توضیح می دهد: روز دوشنبه رفتند بیمارستان و گفتند به ما اطلاع دادند شما مصاحبه کرده اید. معاونت امنیتی بودند با چند نفر دیگر، تعداد سربازان هم زیاد بودند. آقای دانشجو هم وقتی دچار فشار عصبی و استرس زیاد می شوند مشکل پیدا می کنند. قبلا هم این مشکل حمله تنفسی برای شان پیش آمده و این بار هم ناچار به سی سی یو منتقل شدند و تا امروز در سی سی یو بودند اما خدا را شکر امروز به بخش داخلی منتقل شده اند. او می افزاید: هیچ مصاحبه ای انجام نشده و نه آقای دانشجو و نه آقای مرادی هیچ مصاحبه ای انجام نداده اند. اما ماموران از پرسنل بیمارستان هم در این مورد سئوال کرده اند. نمی دانیم دقیقا از کجا و با دستور چه کسی چنین کرده اند. اکثر مواقع به بهانه های مختلفی چنین مشکلاتی را پیش می آورند. هربار به دلایل مختلف بهانه هایی می آورند که شما اینکار و فلان کار را کردید و واهی است کاملا. دو هفته پیش هم همین موضوع پیش آمد و چند نفر از پلیس امنیت آمدند و گفتند به ما اطلاع دادند در بیمارستان تجمع است و قصد تجمع دارید. من هم در بیمارستان حضور داشتم ما را ممنوع الملاقات کردند و گفتند تا شب حق ملاقات ندارید که آقای دانشجو و آقای مرادی هم گفتند اگر بخواهد این برنامه ها ادامه داشته باشد و هر روز فشار عصبی و استرس ایجاد کنند ما برمی گردیم زندان. اما به خاطر یک سری مسائل برنگشتند تا چند روز پیش، یعنی روز دوشنبه که این اتفاق افتاد.حقیقت اش نمی دانیم چه دلیلی دارد که چنین رفتارهایی می کنند.

معاون وزارت بهداشت و درمان: 20 در صد جمعیت ایران گرفتار بیمارهای روانی اند

معاون تحقیقات و فناوری وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، در حاشیه همایش سراسری معاونان تحقیقات و فناوری دانشگاه‌های علوم پزشکی اعلام کرد: شش تا هفت درصد ایرانی‌ها به افسردگی و در مجموع حدود 20 درصد جمعیت کشور گرفتار انواع بیماری‌های روانی اند. مشکلات روحی و روانی تأثیر سوئی بر عملکرد و اقتصاد جامعه دارد. برنامه ویژه‌ای مبنی بر شکل‌گیری شبکه سلامت روان تدارک دیده‌ایم تا تحقیقاتی در این مورد انجام شود. پیک نت 10 اسفند

:: یادی از شبنم مددزاده در سالروز تولدش؛ پنج سال حبس بدون یک روز مرخصی

سحام نیوز:‌ ژیلا بنی یعقوب به بهانه سالروز تولد شبنم مددزاده٬ عضو انجمن اسلامی دانشگاه تربیت معلم کرج؛ یادداشتی را در فیس بوک خود منتشر نموده. این روزنامه نگار می نویسد: “سالروز تولد شبنم مدد زاده دختر مهربان بند زنان اوین مبارک. دختری مهربان، با روحیه و پر از نشاط و انرژی. شبنم هم جوانترین زندانی بند زندانیان سیاسی زن اوین است و هم یکی از قدیمی ترین زندانیان این بند که نزدیک به پنج سال در زندان است، پنج سال زندان بدون یک روز مرخصی. اسفند سال گذشته به مناسبت روز هشت مارس هم بندانش به او و سه نفر دیگر از زندانیان زن(مهوش شهریاری، فریبا کمال آبادی و کبری بنازاده)به عنوان قدیمی ترین زندانیان سیاسی زن اکنون ایران لوح تقدیر اهدا کردند.” لازم به توضیح است که شبنم مددزاده نایب دبیر شورای تهران دفتر تحکیم وحدت و عضو انجمن اسلامی دانشگاه تربیت معلم کرج است که از تاریخ یکم اسفند ماه ۱۳۸۷به همراه برادرش فرزاد مددزاده توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند. یکی از اقوام این دو زندانی سیاسی به هرانا گفته بود که: ”هیچ عفوی شامل حال ایشان نشده و تقاضای عفو هم نکرده‌اند. فرزاد و شبنم طبق قرار قبلی محکومیتشان در تاریخ ۳ بهمن ماه به پایان خواهد رسید و ما امیدواریم مسئولین در روند آزادی ایشان کارشکنی نکنند.” ایشان از سوی دادگاه انقلاب هریک به پنج سال حبس تعزیری محکوم شدند و تا به امروز از حق داشتن مرخصی محروم بوده‌اند.

:: جواد ظریف در مصاحبه با دیلی بیست:

:: جواد ظریف در مصاحبه با دیلی بیست: مجید توکلی را نمی شناسم/ها ها! زندگی همینه! (در پاسخ به فیلتر بودن فیس بوک در ایران) خبرنگار دیلی بیست، دیوید کیز، پس از اتمام نشست سازمان ملل در نیورک، مصاحبه کوتاهی را با جواد ظریف ترتیب داد. وی از ظریف پرسید چطور خود شما از فیس بوک استفاده می کنید اما در ایران کسی اجازه استفاده از آن را ندارد که ظریف با لبخند ملیحی پاسخ داد "ها ها...زندگی همینه!". همچنین این خبرنگار از ظریف در مورد شکنجه و آزار و اذیت زندانیان سیاسی سؤال کرد و در مورد مجید توکلی (از دانشجویان زندانی مشهور) پرسید که ظریف با صورت صاف گفت "او را نمی شناسم". سپس این خبرنگار چند سوال از محمد خزائی (نماینده ایران در سازمان ملل) در مورد حقوق بشر و استفاده از شبکه های اجتماعی در ایران پرسید که پاسخ های آن را می توانید ببینید. نکته جالب اینجاست که ظریف و خزائی از این خبرنگار خواسته بودند این مصاحبه منتشر نشود که این خبرنگار در آخر این مقاله می گوید:" زندگی همین است! مثل حرف خود شما آقای وزیر" بالاترين

پیام هاشمی به روحانی مردم به کله شق ها و قانون گریزان درس دادند

اينجانب خاضعانه از همه شما؛ مردان و زنان، دختران و پسران و پير و جوان از همه‌ي قشرها و صنوف  در شهرها و روستاها كه «حماسه سياسي» در تعبير رهبري را عينيت بخشيديد؛ تشكّر و قدرداني مي‌نمايم و خود را در شادماني شما سهيم مي‌دانم و به منتخب مردم؛ حجت‌الاسلام والمسلمين جناب آقاي دكتر حسن روحاني تبريك مي‌گويم. اين انتخابات و نتايج معنادار آن درس‌هاي فراواني در ابعاد سياست داخلي و خارجي داشت كه واكاوي و يادآوري آن از ضرورت‌هاي تحليل‌هاي منطبق بر واقعيت‌هاست. به جهانيان و  مدعيان سردمداري ملل و نحل درس داد كه مردم ايران را نمي توانيد پشت ديوارهاي تحريم محصور نماييد و شعار تعامل با ملت‌ها، بدون حضور صاحبان متمدن‌ترين و بافرهنگ‌ترين آنها، يعني ايرانيان، مانند بهار بدون سرسبزي است و خزاني بيش نيست. به همسايگان مرزهاي جغرافيايي اين كشور، درس داد كه بايد قدر همجواري با مهربان‌ترين و با درايت‌ترين ملت منطقه را بدانند و بيهوده بر طبل اختلاف نكوبند و صلاح مملكت خويش را در همكاري با ايران بجويند. به بزرگان انديشه‌ساز در داخل كشور، درس داد كه تحجّر، دگم‌انديشي، بداخلاقي‌ها، حذف‌ها، طردها و انحصارطلبي‌ها ، متاعي بي‌بها و مقطعي است. به تحريف‌كنندگان تاريخ درس داد كه مردم نمي‌گذارند تحريف در تاريخ نهادينه شود وزمانِ شادمانيِ مقبوليتِ دروغ‌پراكني‌ها تا اولين فرصت ممكن براي اعلام بيزاري عمومي است. به كينه‌جوسازان و دشمن‌تراشان درس داد كه مردم، به هنگام نياز «أَشِدَّاء عَلَى الْكُفَّارِ» را با «رُحَمَاء بَيْنَهُمْ» در يك آيه تلاوت مي‌نمايند. انتخابات 24 خرداد فقط يك رويداد سياسي نبود، بلكه يك اتفاق فرهنگي، يك هشدار اقتصادي و يك همراهي اجتماعي براي اعلام انزجار از كلّه‌شقي، قانون‌گريزي و فراز و فرودهاي افراط و تفريط و برگشت به راه اعتدال و عقلانيت است.اينجانب يك بار ديگر به آحاد مردم عزيز ايران «دست‌مريزاد» مي‌گويم و از دست‌اندركاران برگزاري انتخابات كه از ماهها پيش زمينه‌هاي خلق اين حماسه سياسي را فراهم كردند، تشكر مي‌‌نمايم و اميدوارم جناب آقاي دكتر روحاني، در پايان رقابت‌ها و آغاز فصل رفاقت‌ها، در راه رسيدن به «حماسه اقتصادي» كه وعده‌اش را در تبليغات انتخاباتي داده بودند، از ظرفيت‌هاي مديريتي وكارشناسي استفاده نمايند. پیک نت  27  خـــــــرداد