هر چند خواندن این چند سطر خیلی ها را به خنده میاندازد و برایشان عجیب نیست چون منافع این افراد در غم و گریه و عزا است. اما دیدن نظرات کاربرانی که حتما طرفدار این شخص بوده اند نشان از اوج تندروی و حماقت نویسنده دارد که حتا همفکرانش هم گله کرده اند امسال گویا به خاطر مصادف شدن شب یلدا با وفات محمد ، در واقع اعتقادات مذهبی این دسته با ملیت ایرانی شان شاخ به شاخ شده است صفحه فیسبوک محمود کریمی : شب يلدا تحريم .... اين صداى نفس شيعه ى اثنى عشرى ست به چه معنا شادى؟ به چه معنا خنده ؟ عمرمان صرف شده پاى يك مشت خُراف كه سر ثانيه اى كه بلند است امشب سر كنم قهقه ايى ! زينب از راه رسيده خسته بس كه سيلى خورده بس كه با صورت خود سپر از بهر يتيمان برادر بوده شب يلدا تحريم..... چون كه فردا روزش جـــگر خون حسن (ع) در ميان تشت است و در آن نزديكيست سينه ى سرخ آتش بار رضا (ع) در مشهد شب يلدا تحريم ...... __________________________ { بحث غيرت كه شود هيئتيان داغ كنند آخرين اخطار است ..... شب يلدا تحريم}
لینک مستقیم
۱۳۹۳ آذر ۳۰, یکشنبه
سرگرمی :: وقتی مداح هفت تیر کش ، محمود کریمی، شب یلدا را تحریم میکند!
هر چند خواندن این چند سطر خیلی ها را به خنده میاندازد و برایشان عجیب نیست چون منافع این افراد در غم و گریه و عزا است. اما دیدن نظرات کاربرانی که حتما طرفدار این شخص بوده اند نشان از اوج تندروی و حماقت نویسنده دارد که حتا همفکرانش هم گله کرده اند امسال گویا به خاطر مصادف شدن شب یلدا با وفات محمد ، در واقع اعتقادات مذهبی این دسته با ملیت ایرانی شان شاخ به شاخ شده است صفحه فیسبوک محمود کریمی : شب يلدا تحريم .... اين صداى نفس شيعه ى اثنى عشرى ست به چه معنا شادى؟ به چه معنا خنده ؟ عمرمان صرف شده پاى يك مشت خُراف كه سر ثانيه اى كه بلند است امشب سر كنم قهقه ايى ! زينب از راه رسيده خسته بس كه سيلى خورده بس كه با صورت خود سپر از بهر يتيمان برادر بوده شب يلدا تحريم..... چون كه فردا روزش جـــگر خون حسن (ع) در ميان تشت است و در آن نزديكيست سينه ى سرخ آتش بار رضا (ع) در مشهد شب يلدا تحريم ...... __________________________ { بحث غيرت كه شود هيئتيان داغ كنند آخرين اخطار است ..... شب يلدا تحريم}
لینک مستقیم
اینگونه به کربلا برده شدند
۱۳۹۳ آذر ۱۳, پنجشنبه
روشنفکر شیعه٬ دکتر کچل٬ بقال چلاق
۱۳۹۳ آبان ۲۷, سهشنبه
:: تاکید ۳۰ سازمان بر لزوم تصویب قطعنامه برای حقوق بشر در ایران
۱۳۹۳ آبان ۱۲, دوشنبه
مریم یحیوی، فعال مدنی بازداشت شد
۱۲/آبان/۱۳۹۳ نگین کیمیایی
مریم سادات یحیوی، از فعالان مدنی، عصر دیروز یکشنبه در منزل شخصی خود توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به نقطهای نامعلوم منتقل شد.
به گزارش هرانا، این در حالی است که مریم یحیوی به نوعی سرطان پیشرفته مبتلا و تحت شیمی درمانی بوده است.
تعدادی از دوستان وی خبر دادهاند که عصر دیروز پیامک کوتاهی از تلفن وی دریافت کردهاند که به صورت خلاصه خبر از بازداشت وی میداد. از زمان مذکور تلفن یحیوی خاموش شده است.
مریم السادات یحیوی سابقه بازداشت یکماه در بهمن ۸۹ را دارد که در دادگاه اولیه به ۳ سال حبس تعزیری محکوم شد، حکمی که در دادگاه تجدید نظر به یکسال حبس کاهش پیدا کرد. با این حال اجرای حکم وی به دلیل بیماری و پیگیری دوره شیمی درمانی و رادیوتراپی به دستور پزشکی قانونی متوقف شده بود.
همچنین وی در تیرماه ۹۳ همراه با تعدادی از فعالان سیاسی و مدنی به دفتر پیگیری وابسته به وزارت اطلاعات احضار و مورد بازجویی به هدف طرح اتهامات جدیدی قرار گرفته بودند.
منبع خبرخودنويس
۱۳۹۳ آبان ۸, پنجشنبه
اعتراض سازمان "گزارشگران بدون مرز" به دستگیری خبرنگاران ایرانی
۱۳۹۳ مهر ۲۶, شنبه
ماجرای اسیدپاشیهای سریالی به زنان اصفهانی
۱۳۹۳ مهر ۸, سهشنبه
:: مصاحبه با رادیو ندا
۱۳۹۳ مهر ۷, دوشنبه
آنچه در ایران فرمان می راند، حاکمیّت شعار است، نه شعور! - محمّد علی مهرآسا
سیزده آبان آمد و گذشت؛ و مانند هر سال حکومت ولایت فقیه ایران همراه با نشریات و دیگر وسایل ارتباط جمعی اش به آن عمل زشت حمله به سفارت ایالات متحده نازید و از چنین کرداری با همان عنوانی که آقای خمینی بر آن نهاد، یعنی «انقلاب دوم» یاد کردند و از تمام زشتیها و زیانها و زشت کرداریهای حاصل از این کار ابلهانه چشم پوشیدند.
هیچ کس و هیچ گروهی اشاره به نتایج و ثمرات این اقدام زیانبار نکرد و چنان نمودند که گویا با بالا رفتن از دیوار سفارت، نیمی از خاک ایالات متحده را به چنگ آورده و تسخیر کرده اند.
کسانی که به عنوان دانشجویان پیرو خط امام از دیوار ساختمان سفارت یک کشور که طبق تمام قوانین و مقررات بین المللی باید حریم امنی باشد و افراد درون آن مصون از هرگونه تعرض و گزند باشند، خود جزای این کار بچگانه را چشیدند و سزایش را دریافت کردند و نیمی از آنان حبسهای دراز مدت را تحمل کردند و هنوز چند کسی دیگر از آنان -طبق تعریفی عوامانه- در زندان حکومت ولایت آب خنک می خورند. تنها آقای ضرغامی خوش شانس بود و بر همان توهم باقی ماند و ترقی کرد و سالهاست مدیر عامل و سرپرست رادیو تلویزیون ایران است.
در تسخیر سفارت ایالات متحده، اشاره به کار بچگانه کردم، زیرا این عنوان را من از یکی از همان دانشجویان شنیدم. آقای عبدی یکی از همان دانشجویان حمله کننده به سفارت آمریکا چند سال پیش در یک مصاحبه و اعتراف تلویزیونی اقرار کرد که آن کار در آن زمان عملی بچگانه بود و ناشی از بی عقلی.
درست است آن دانشجوها پس از پایان تحصیل تا مدتی قدر دیدند و در صدر نشستند و بورسهای تحصیل درخارج کشور را نیز دریافت کرده و راهی کشورهای غربی (غیر از ایالات متحد) برای ادامه تحصیل شدند، اما با گذشت زمان و جابجایی مهره ها و قدرتها، از چشم قدرتمداران جدید افتادند و نه تنها عزتشان از بین رفت، بل به عنوان مخالف و حتا دشمن حاکمیّت رده بندی شدند؛ و زندان و زجر و شکنجه را نیز تحمل کردند.
نخستین فردی که از این دانشجویان به زندان افتاد و شکنجه شد، آقای عباس عبدی بود که وقتی پس از چندین ماه با قید ضمانت آزاد شد و مصاحبه تلویزیون فرمایشی انجام داد، هر آنچه را که کرده بود، نفی کرد و به مجیزگویی سران حکومت پرداخت و چنان خود را حقیر کرد که نه دوست پذیرایش بود و نه دشمن.
تحقیری که این دانش آموختگان دانشگاهی -که گمان فرهیختگی و دانایی از آنان در نظر خاص و عام می رفت- بر سر کارکنان و کارمندان و دیپلماتهای ایالات متحده آوردند، در نوع خود بی نظیر بود... چشمهایشان را با شالگردن های بزرگ و کلفت بسته و پوشانده و دستهایشان را از پشت به هم بسته بودند و برخوردی چونان جنایتکاران بر آنان روا داشتند. من آن زمان در ایران بودم و با دولت موقت همکاری می کردم و فرماندار شهرستان مریوان بودم. روز پس از استعفای دولت موقت، ما -همه فرماندارن استان کردستان به همراه استاندار- استعفا دادیم و راهی تهران شدیم. بنابراین هر روز تصویر این اسیران را از تلویزیون حکومتی نظاره گر بودم و می دیدم که حتا آلمان نازی نیز با اسیران جنگی چنین محقرانه برخورد نکرده بود؛ و یا من ندیده و به یاد نداشتم.
چیزی که تازگی داشت و بسیار مسخره می نمود، لقبی بود که حضرات دانشجو به سفارت آمریکا اهدا کرده و آن را به نام «لانه جاسوسی» معرفی می کردند و عقیده داشتند که سفارتخانه نیست و یک لانه جاسوسی بوده است و به همین دلیل به آن هجوم برده اند. زیرا به زعم خودشان مدارکی کشف کرده و به دست آورده بودند که نشان از شناخت سفارتخانه به رموز و موقعیّت و کار و روش حکومت ایران داشت.
من گمان نمی کنم که این دانشجویان نسبت به کار و وظیفه سفارتخانه ها در کشورهای دیگر ناآگاه و نادان بوده باشند. زیرا همه مدعی بودند که دانش آموخته و تجربه اندوخته اند و به مقولات سیاسی و اجتماعی اشراف دارند. اما چرا کار و وظیفه عادی یک سفارتخانه را جاسوسی نامیدند، معمایی است که برای من هنوز حل نشده است. زیرا یکی از وظایف سفارت هر کشور در مکانی که مقیم است، بررسی کنش و واکنشهای گوناگونی است که در آن کشور نسبت به کل جهان و به ویژه کشور متبوع آنها به انجام می رسد. این تنها ویژۀ سفارت آمریکا نبود و نیست که در صدد باشد از سیاست کشور مقیم و عکس العمل دولت آن کشور نسبت به حکومت خود و سیاست جهان کسب اطلاع کند. زیرا در تمام سفارتخانه ها یک بخش امنیّتی وجود دارد که از سوی سازمان امنیّت آن کشور نمایندگی می شود و گزارشهای سرّی را تهیه و به کشور متبوع روانه می کند. هم اکنون تمام سفارتخانه های ایران در کشورهای جهان دارای چنین دایرۀ امنیّتی است و روزانه از آنچه در آن کشورها می گذرد کسب خبر کرده و به مسئولان کشور ایران ارائه می دهند.
دانشجویان تسخیر کننده سفارت آمریکا بسیاری از همان گونه اسناد و مقولاتی را که نسبت به مخالفان آخوندها در سفارت به دست آورده و به عنوان سند خیانت رو می کردند، نسبت به سران و بزرگان حکومت فقاهتی نظیر بهشتی و رفسنجانی و حتا خود خمینی هم یافته بودند، ولی یا آن را نادیده انگاشته و رو نکردند و یا به نوعی تغییر موضع، آنها را در جهت سود و خوشنامی آخوندها معرفی می کردند. تمام آن اسنادی که دانشجویان به عنوان مدرک جاسوسی از سوی آمریکاییان معرفی کردند، بسیار بیشتر از آن را سفارت کشورهای شوروی و چین و بریتانیا و فرانسه و... نیز همان زمان داشتند و در بایگانی آن سفارتخانه ها نگهداری می شد. وظیفه مهم سفارت هر کشور همین است که از سیاست کشور مقیم و کنش و واکنش آن کشور از هر لحاظ نسبت به دولت متبوعش آگاه شود؛ و آنها را به وزارت خارجه کشورش بفرستد. بنابراین آن هنگام سفارت آمریکا همان اندازه لانه جاسوسی بود که سفارت شوروی و بریتانیا و حتا سفارت ترکیه.
از این رو من هیچگاه به عنوان تسخیر لانه جاسوسی به آن کار نابخردانه مشتی جوان بی تجربه ننگریسته ام؛ و آن را نوعی چپ روی دانشجویان مسلمان و متعصب شیعه در برابر کمونیستهای وطنی ارزیابی کرده ام. برحسب اتفاق، دلیلش نیز همان زمان روشن شد و با شرکت کمونیستها و مجاهدین خلق که آن هنگام ضد امپریالیست بودند و اعضا و هواداران حزب توده در تجمع های روزانه در مقابل ساختمان سفارت، این مهم به اثبات رسید که عمل بیشتر به سود شوروی بود تا ضرر آمریکا.
تنها زیان آمریکا در آن برهه، نتایج حمله کماندویی برای نجات گروگانها بود که به مرگ چند کماندو و نابودی چند هلیکوپتر انجامید. اما ایران علاوه بر از دست دادن 14 میلیارد دلار ذخیره ارزی در بانکهای آمریکا که به عنوان خسارت به همان گروگانها رسید، جنگی هشت ساله با عراق را متحمل شد که غربیها -حتا فرانسوا میتران سوسیالیست- نیز ارتش عراق را یاری می دادند؛ و فزون برآن 34 سال است پیامد آن کار ابلهانه را تحمل می کنند... پول رسمی کشور چنان سقوط کرد که دلار بالغ بر چهارهزار تومان رسید. بهای ارزاق و لوازم زندگی به حدی بالا رفت که امروز طبقه متوسط در ایران وجود ندارد؛ اندک تعدادی به علت رانت خواری و دلال بازی و حقه و سازش با دولتیان به ثروتهای افسانه ای رسیده اند؛ و بقیه مردم در فقر و تنگدستی، دست و پای بی حاصل می زنند. یعنی یک اقلیّت بسیار کوچک اولترا ثروتمند شده اند؛ و یک اکثریّت عظیم، فقیر و تنگدست!
با وجود تمام این فلاکتها که از نتیجه آن حملۀ نابخردانه نصیب کشور و ملت ایران شد، هنوز جراید ایران و رادیو تلویزیون دولتی از آن کارِ زیانبار به عنوان شاهکار نام می برند و آن را می ستایند. نارواتر از این کار، بحث و اظهار نظرهایی است که این روزها در مورد شعار «مرگ بر آمریکا» نقل محافل و رسانه های ارتباط جمعی ایران است. جهت ارزیابی سود و زیان این شعار که عده ای از فضلای معممشان معتقدند که سردادن و فریادکردنش سبب رستگاری در دنیا و آخرت شده و تکرارش ثواب هزار بار صلوات بر نبی اکرم را دارد... چنان ریز و درشت حاکمیّت به این شعار مرگ بر آمریکا سرگرمند که گویی کشف و اختراع جدیدی نصیبشان شده است. فرومایگانی که تصور می کنند با شعار مرگ بر آمریکا، این سرزمین با دولت و ملتش نابود شده و51 ایالت آمریکا با 300 میلیون جمعیّت به زیر آب اقیانوسها خواهد رفت، هیچ نمی دانند چه اندازه فریاد کنندگان خود بی قدر و منزلت می شوند. زیرا به درستی می بینند که آمریکا در این 34 سال واکنشی نسبت به این بی تربیتی تاکنون نشان نداده است.
سر دادن این شعار در مورد هر کشوری تنها حمق و بلاهت گویندگان را ثابت می کند و گرنه همگان می دانند چنین حلق پاره کردنها هیچ زیانی به کشور و دولت و سرزمین مورد نظر نمی رساند. چنین شعاری بی مایگی و عدم خرد گویندگان را ثابت می کند. البته مرگ بر کس و افراد، شاید نشان دادن نوعی تنفر نسبت به آن فرد تا حد مرگ و ترور و قتلش توسط گوینده شعار باشد، ولی مرگ بر سرزمین، تنها ساخته گروهی ایرانی است که نمی داند چه می خواهد. مثلاً اگر کسی بگوید «مرگ بر خامنه ای» باید به این نتیجه رسید که اگر دست دهد، گوینده این شعار، خامنه ای را خواهد کُشت و اگر چنین نظری نداشته باشد، شعارش بی اساس و توخالی است. اما در مورد شعارهایی نظر مرگ بر آمریکا، مرگ بر روسیه و یا هر کشور دیگر، بنیاد و بنیان شعار، هجو است و حتا در حد و قوارۀ یک فحش هم نمی گنجد. شاید ننگ بر آمریکا پر مایه تر و رساتر از مرگ بر آمریکا باشد. اما از آخوندهای بی مایه و نابخرد مانند احمد خاتمی -امام جمعه موقت تهران- جز این فرومایگی توقعی دیگر نیست. وقتی آخوند احمد خاتمی در خطبه نماز جمعه اش که جانشین یک رکعت نماز است و باید مانند نماز در سکوت و رعایت ادب اجرا شود، می گوید ما تا پایان جهان مرگ بر آمریکا را از یاد نخواهیم برد و مؤمنان نشسته در مصلای عبادت نیز با عربده آن را تکرار می کنند، جز فرومایگی چه صفتی شایسته این غول معمم است؟
به هر حال این حضرات خرد گم کرده از یک سو با تمام توان می خواهند کاری کنند که آمریکا و کشورهای غربی تحریمها را از روی دوش ایران بردارند؛ و به زمامداران آمریکا می خواهند چشمک دوستی و روابط بزنند، و از دیگر سو از شعار مرگ بر آمریکا صرفنظر نمی کنند و امام جمعه اش فریاد می زند تا نابودی آمریکا این شعار ادامه خواهد داشت.
بیچاره ملت ایران که سی و چهار سال است اسیر دست چنین دولتمردان نادان و فرومایه ای شده است.
موضوع مهم در این جشن سالانه ای که به مناسبت هجوم به سفارت آمریکا -در سال 1358- هر سال تکرار می شود این است که اکثریّت عاملان هجوم و تسخیر کنندگان ساختمان سفارت و عمل گروگانگیری، سالهاست از کرده پشیمانند و در روز سالگرد آن بی تربیتی، خود را از انظار پنهان می کنند. اما دیگرانی که شاید در آبان ماه 1358 هنوز به دنیا نیامده بودند، به تحریک آخوندها جلو ساختمانی که در مالکیّت خود حکومت است، جمع می شوند و شعار مرگ بر آمریکا می دهند. در واقع سالهاست که کسانی دیگر میراث دار آن عمل مخالف تمدن و شئونات دیپلماسی شده اند؛ و دستکم نیمی از آن دانشجویان مهاجم از چشم حضرات معمم افتاده و مورد اقبال و محبت دستگاه نیستند.
اما به قول اینشتین، آنچه انتها ندارد، حماقت است نه کائنات!
تحلیل سیاسی
۱۳۹۳ شهریور ۳۱, دوشنبه
:: ضرب و شتم و بازداشت گسترده دراویش گنابادی در گفتوگو با خانوادهها
راه دیگر - مژگان مدرس علوم: صبح روز شنبه ۲۹ شهریور برای چندمین بار متوالی دراویش گنابادی در اعتراض به وضعیت بحرانی عزیزان دربند خود و افزایش فشارهای امنیتی بر جامعه دراویش به قصد تجمع در مقابل دادستانی حرکت کردند اما ماموران اطلاعات و امنیتی که با صدها ون و گارد ویژه امنیتی در محدوده بازار ۱۵ خرداد تهران مستقر شده بودند و با جلوگیری از تجمع دراویش شروع به بازداشت و ضرب و شتم آنها کردند. خدیجه برزگر، همسر مصطفی دانشجو که هم اکنون در اعتصاب غذا بسر می برد در مورد یورش ماموران به تجمع دراویش به “راه دیگر” می گوید: ” از اول صبح صدها مامور گارد ویژه با ون ها منتظر دراویش بودند. تعداد زیادی از برادرای درویش را با ضرب و شتم به کلانتری های مختلف منتقل کردند و الان زنان درویش را هم در ون و خیابان نگه داشته اند. آقای ساجدی نیا رئیس پلیس هم آمدند و گفتند که دراویش باید برگردند اما خانواده ها گفتند یک مقام قضایی باید پاسخ ما را بدهد زیرا در اسفند ماه هم که دراویش تجمع کردند آقای ساجدی نیا قول و قرارهایی دادند اما به هیچیک عمل نکردند. الان هم همان حرفها را تکرار کردند و خانواده ها هم گفتند متفرق نخواهند شد.” ماموران انتظامی و امنیتی تعدادی از زنان درویش را در خیابان بهشت تهران مورد یورش و ضربات باتوم قرار داده و قصد انتقال آنها را به حسینیه دراویش داشتند. زنان دراویش در حالی مورد ضرب و شتم قرار می گرفتند که کودکان آنها همراهشان بودند و صدا فریاد و گریه آنها فضای آنجا را پر کرده بود. شماری از این زنان جز مددکاران اجتماعی بوده و برخی نیز جزو خانوادههای نه وکیل و فعال حقوق دراویش محبوس در زندانهای اوین تهران و نظام شیراز بودند. خانم برزگر که فارغ التحصیل رشته حقوق است بعد از یکماه کار در دادگستری از ادامه فعالیت او ممانعت بعمل آمد و پروانه وکالت به او داده نشد؛ مانند همسرش که شش ماه پروانه وکالت داشت اما بعد پروانه وکالتش را باطل کردند. او با تاکید بر اینکه فشارها بر روی دراویش از ده سال پیش با شدت افزایش یافته است توضیح می دهد: “از زمانیکه حسینیه دراویش در قم را تخریب کردند فشارها و تهدیدها شروع شد و روز به روز هم در حال افزایش است. اعتصاب غذای عزیزان ما هم بخاطر همین فشارهاست و شرایط غیر قابل تحمل شده است. از زمانیکه بند ۳۵۰ را دارند منحل می کنند، زندانیان سیاسی و عقیدتی را به بندهای دیگر که زندانیان با جرایم عادی نگهداری می شوند منتقل می کنند. دراویش زندانی را حتی از حقوق یک زندانی عادی محروم کرده اند و حق هواخوری و استفاده از کتابخانه و.. را از آنها گرفته اند.” خانم برزگر اضافه می کند: “البته در این سه سال گذشته تمام این سختی ها را تحمل کردند اما الان خواسته آنها فرق می کند و بخاطر فشار بر جامعه دراویش اعتصاب کرده اند و وصیت نامه خود را هم نوشته اند و می خواهند نگاه امنیتی از روی دراویش برداشته شود. این نه تن بخاطر احقاق حقوق دراویش و برقراری عد الت دست به اعتصاب غذا زده اند و تا پایان ادامه می دهند. دراویش همدل و متحد هستند و خود را اعضای یک خانواده می دانند و به همه مراجع نامه نوشتند اما وقتی می بینند هیچکس توجهی نمی کند چاره ای نمی بینند تا جان خود را در کف دست بگیرند. الان هم وقتی خبر ضرب و شتم دراویش به دراویش دیگر در شهرهای دیگر رسیده آنها اعلام کرده اند که قرار است به سمت تهران حرکت کنند و به ما بپیوندند.” در پی انتشار اخبار بازداشت گسترده دراویش گنابادی و انتقال آنان به کلانتریهای مختلف، دراویش سایر نقاط کشور اعلام کردند برای پیوستن به برادران بازداشت شدهشان به سمت تهران حرکت خواهند کرد. آنها اعلام کردهاند ساعت نه صبح فردا یکشنبه ۳۰ شهریور مقابل دادستانی تهران حضور یافته و خواهان پایان دادن به فشارهای امنیتی تحمیل شده بر دراویش و یا بازداشت و زندانی شدنشان خواهند شد. همچنین، شیرین عبادی، وکیل برنده نوبل صلح و رییس کانون مدافعان حقوق بشر در نامهای سرگشاده همزمان با حمله نیروهای امنیتی به دراویش گنابادی معترض در مقابل دادستانی تهران از آقایبان کی مون، دبیرکل سازمان ملل خواسته است در دیدار با مقامات ایرانی آنان را مجاب کند تا سیاست مدارا و پرهیز از خشونت را براساس گفتههایشان و همچنین تعهدات بین المللی در خصوص این افراد و دیگر گروههای مذهبی ایرانی به کار بندند. مریم شیرینی، همسر امیر اسلامی که بارها صحبت هایش از شدت گریه قطع شد با بیان اینکه وضعیت بسیار بحرانی است و عزیزان ما دربند دارند جانشان را از دست می دهند، می گوید: “با جلوگیری از تجمع دراویش ما را داخل ون کردند و الان که با شما صحبت می کنم ما را جلوی حسینیه گذاشته اند اما دراویش قرار است فردا صبح جلوی دادستانی تجمع کنند.” او ادامه می دهد: “هفته هاست که از شوهرم بی خبرم و فقط از دیگر زندانیان می شنوم که حالش بسیار بد است وقتی پیگیری می کنیم می گویند شما دروغ می گویید آنها اعتصاب غذا نکرده اند! عزیزان ما در زندان دارند جان خودشان را از دست می دهند مسئولین می گویند اخبار کذب از زندان می دهند. آقایان از خدا می خواهند که عزیزان ما در زندان بمیرند و راحت شوند اما باید همه دراویش را اعدام کنند تا خیالشان راحت شود. مگر نمی گویند جرم ما درویشی است و همسران ما را دربند کرده اند، مگر حسینیه های ما را خراب نمی کنند پس حالا که با پای خودمان آمدیم اعداممان کنند.” همسر اسلامی خاطرنشان می کند: “به ما می گویند شما مجرمید حالا که ما دست بسته و چشم بسته خودمان را به اوین معرفی می کنیم به ما حمله می کنند و با باتوم کتکمان می زنند. مادران را جلوی بچه ها کتک می زدند و در حالیکه بچه شیرخواره در بغل زنان است آنها را کتک می زدند؛ اینها از قوم معاویه بدترند کارهایی که می کنند معاویه نکرده است. اخوی ها را جلوی چشممان اینقدر با باتوم زدند و بعد سوار ون کردند و بردند کلانتری و اصلا نمی دانیم الان کجا و در شرایطی هستند.” او خطاب به مسئولین کشور ادامه می دهد: “از شخص اول مملکت یعنی آقای خامنه ای تا مسئولین رده های پایین تر می خواهیم که به حقوق دراویش در این مملکت احترام گذاشته شود. اگر مجرم هستیم دستگیرمان کنند و اگر نه که به این همه فشارها و محدودیت ها بر جامعه دراویش پایان دهند و حقوق ما را مانند هر شهروندی رعایت کنند.” خانم شیرینی سخنان خود را با این جمله که “درویش خدا نیست، خدا درویش است و خدا با ماست” پایان می برد. بر اساس گزارش ها، ابعاد بازداشت و برخورد خشونت آمیز با دراویش بسیار گسترده بوده بطوریکه نزدیک به پانصد نفر از دراویش را دستگیر و به کلانتریهای مختلف تهران منتقل کردند. نهادهای قضایی و امنیتی در ایران از اواسط دهه ۸۰ محدودیتهای زیادی را برای دراویش ایجاد کردهاند و بسیاری از حسینیه ها را ویران و شمار زیادی از دراویش را در این سالها از کار محروم و یا برخی از آنها را به زندان انداخته اند. دراویش گنابادی سالهاست صدای خود را به شکلهای مختلف به گوش مسوولان کشور رساندهاند اما اعتراض آنها تنها بر موج دستگیریها و تخریبها و بازداشتها و شلاقها و تبعیدها افزوده است به طوری که ۹ وکیل و فعال حقوق اهل عرفان و تصوف به بیش از ۶۰ سال زندان محکوم شدهاند. رضا انتصاری، حمیدرضا مردادی، مصطفی عبدی، کسری نوری و افشین کرمپور، امیر اسلامی، فرشید یداللهی، مصطفی دانشجو و امید بهروزی نه درویشی هستند که از تاریخ ۹ شهریور در اعتراض به ظلم و ستم به جامعه دراویش در اعتصاب غذا بسر میبرند. گفتنی است، در آخرین ساعات پایانی روز شنبه زنان درویش و کودکانشان که در کوچه معراج خیابان بهشت تهران به محاصره نیروهای امنیتی درآمده بودند، پس از پایان محاصره به ترک محل پرداخته و اعلام کردند ساعت نه صبح روز یکشنبه ۳۰ شهریور برای احقاق حقوقشان مقابل دادستانی حاضر خواهند شد. این در حالی است که بر اساس گزارش ها حدود پانصد تن از مردان درویش اینک در کلانتریهای تهران در حال پس دادن بازجویی به اتهام تجمع غیرقانونی هستند تجمعی که هرگز تشکیل نشد.
لینک مستقیم
۱۳۹۳ شهریور ۸, شنبه
پرونده تحصیـلی علیرضـا زاکانی: کسی که در استیضـاح فرجی دانا در ماتم رکود علمی کشورعربده می کشید
۱۳۹۳ مرداد ۳۱, جمعه
:: يكسال گذشت، ريشه مشكلات كجاست؟
۱۳۹۳ مرداد ۱۱, شنبه
هشدار.. عکس هایی تکان دهنده که «سزار» از شکنجه در زندان های سوریه ارائه داد جمعه 4 شوال 1435هـ - 1 اوت 2014م
برپایه شهادت «سزار» و عکس هایی که عرضه کرد، جنازه ها حامل شماره بود، مساله ای که باعث شد شریف بسیونی، یکی از چهار نفری که در جلسه کمیسیون شهادت دادند، بگوید این روش ها در زمان نازی ها صورت می گرفت و همچنین یاد آور دوره «کا گ ب» در اتحاد جماهیر شوری سابق است.
بسیومی که یک حقوق دان است و پیشتر در دادگاه های جنایت های جنگی فعالیت می کرد، گفت که جامعه جهانی و سازمان ملل متحد باید جمع کردن اسناد و مدارک علیه نظام اسد را آغاز کنند تا بعدها از آن ها در هر دادگاهی که برای محاکمه اش به اتهام جنایت علیه بشریت برگزار خواهد شد، استفاده کنند.
«سزار» گفت که اخلاق، دین و وجدان، به او اجازه ادامه سکوت در برابر این جنایت ها را ندادند، از این رو تصمیم گرفت از نظام جدا شود. بنا بر این با اپوزیسیون سوریه تماس گرفت که آن ها او را به همراه عکس ها، از سوریه خارج کردند.
او افزود: «به کنگره آمدم تا پیامی به شما بدهم. خواهش می کنم جلوی کشتار در سوریه را بگیرید.» او ادامه داد: «کشتارهای زیادی در کشور صورت می گیرد، کشور بدون هیچ عطوفتی نابود می شود، هزاران قربانی وجود دارد که به زندگی باز نخواهند گشت. آن ها آرزوها، اهداف، خانواده و دوستانی داشتند اما در زندان های اسد جان باختند. سوری ها از شما می خواهند کاری انجام دهید همانگونه که در یوگوسلاوی سابق انجام دادید.»
دوید کرین از دانشکار سراکوز که او حقوق دادن و یکی از شاهدان بود نیز گفت تصاویر حقیقی هستند و درباره صحت آن ها تحقیق شده است. او با بیان این که از حجم شکنجه شوکه شده است، افزود: «از زمان دیدن تصاویر اردوگاه های نازی ها، تصاوریری از گرسنگی دادن، ندیده بودم.»
کرین ادامه داد: «باید برای قربانیان عدالت بخواهیم. دادگاه های جنایت های جنگی زمان بسیار می برند.» او در این زمینه چالرز تیلور، لورد جنگ در لیبریا را مثال زد که ده ها سال پس از انجام کشتارها، به دادگاه لاهه احضار و به عنوان جنایتکار جنگی محاکمه شد.
۱۳۹۳ مرداد ۸, چهارشنبه
:: دیوان عدالت اداری ایران هم در پی تفکیک جنسیتی است!
۱۳۹۳ تیر ۱۶, دوشنبه
گفتگو با وزیر فرهنگ و ارشاد 35 سال سقوط اخلاقی در ایران پس از انقلاب
۱۳۹۳ تیر ۱۰, سهشنبه
:: از عملکرد صادق لاریجانی رضایت نداریم
ریاست صادق لاریجانی بر قوه قضاییه از سوی رهبر جمهوری اسلامی برای ۵ سال دیگرتمدید شده و برخی اصولگرایان از "رضایت کامل" آیت الله خامنه ای از عملکرد او در دستگاه قضایی خبر داده اند. اماخانواده زندانیان سیاسی از قانون شکنی ها، عدالت گریزی ها و ظلم ها و ستم هایی که این چند ساله بر آنها رفته با روز سخن گفته اند و اینکه به هیچ عنوان عملکرد لاریجانی و دستگاه قضایی منطبق بر قانون و رضایت بخش نبوده است. صادق لاریجانی در تابستان ۸۸ و در اوج اعتراضات مردمی به انتخابات جنجال برانگیز خرداد همان سال، جایگزین محمود شاهرودی در قوه قضائیه شد. بیش از صد نفر در جریان این اعتراضات با اصابت گلوله یا زیر ضربات باتوم و گاز اشک آور یا در زندان ها جان باختند و تاکنون علیرغم شکایت و پی گیری خانواده های جانباختگان برای معرفی و محاکمه قاتلان فرزندان شان حتی قاتل یک نفر از کشته شدگان نیز معرفی نشده و در مقابل خانواده ها از سوی دستگاه های قضایی و امنیتی تحت فشار قرار گرفته اند. بازداشت های گسترده معترضان به اعلام نام محمود احمدی نژاد به عنوان برنده انتخابات خرداد ۸۸، دادگاههای نمایشی، اعدام های مخفی و بدون اطلاع وکیل و اعضای خانواده، تبعید وعدم رعایت حقوق زندانیان سیاسی و محرومیت آنها از حقوق قانونی مندرج در آئین نامه زندان ها تنها بخشی از عملکرد صادق لاریجانی در سمت ریاست قوه قضائیه است. ابوالفضل قدیانی، مسن ترین زندانی سیاسی که از زندان اوین به زندان قزل حصار تبعید شده، ماه هاست که در بیمارستان قلب تهران بستری است و پی گیری های خانواده اش برای مرخصی استعلاجی او به جایی نرسیده است. زهرا رحیمی، همسر او در مصاحبه با "روز" می گوید که عملکرد صادق لاریجانی در ریاست قوه قضائیه به هیچ عنوان رضایت بخش نبوده: در تمام این مدت، همه دادگاه های زندانیان سیاسی بدون هیات منصفه و غیرعلنی و در دادگاه های انقلاب بوده. در حالیکه دادگاه های انقلاب اصلا موضوعیتی ندارند و زندانیان سیاسی اصلا نباید در چنین دادگاه هایی محاکمه شوند؛ دادگاه هایی که وکیل هم هیچ نقشی در پرونده زندانیان حاضر در آنها نداشته. همین اواخر قضیه بند ۳۵۰ را ببینید، آقای لاریجانی و دستگاه قضایی هیچ پاسخگویی نداشتند و اینقدر به زمان سپردند که آثار ضرب و جرح ها از بین برود. الان هم بچه های ۳۵۰ را به زندان ها یا بندهای دیگر تبعید می کنند؛
منبع خبر بالاترين
۱۳۹۳ اردیبهشت ۱۸, پنجشنبه
:: بازجویی از دراویش زندانی روی تخت بیمارستان
۱۳۹۲ اسفند ۱۰, شنبه
معاون وزارت بهداشت و درمان: 20 در صد جمعیت ایران گرفتار بیمارهای روانی اند
اشتراک در:
پستها (Atom)